एक फोन कलमा, मैले मेरी आमाले सुरक्षित रूपमा बच्चा जन्माएकोमा मेरी काकीलाई बधाई दिएको सुनें। "तिमीले विगतमा केही महान काम गरेको हुनुपर्छ, त्यसैले तिमीले छोराको आशिर्वाद पाएका छौ," उनी भन्छिन् म रुँदै। यदि मैले उनको तर्कको विरोध गरेको भए र बच्चा कुन लिङ्ग हो भन्ने कुरामा फरक पर्दैन भने, यो 199 औं पटक हुन्थ्यो र मैले यस विषयमा बहस गर्ने थिएँ। उसको मनमा कुनै परिवर्तन आएको थिएन - जे भए पनि मबाट होइन। तपाईं समाजको जुनसुकै तहमा हुनुहुन्थ्यो, केटा र केटीहरूलाई कसरी फरक र असमान रूपमा व्यवहार गरिन्छ र सामाजिक व्यवहार गरिन्छ भनी हेर्नको लागि तपाईंले सायद आफ्नै घरपरिवारभन्दा बाहिर हेर्नुपर्दैन।

 

आज पनि अधिकांश अभिभावकले छोरीभन्दा छोरालाई प्राथमिकता दिने गरेका छन् । नेपाली समाज गहिरो पितृसत्तात्मक व्यवस्थाको रूपमा परिकल्पना गरिएको थियो र रहन्छ। छोराहरूले उत्तराधिकार पाउने र पारिवारिक रेखालाई निरन्तरता दिने अपेक्षा गरिन्छ भने छोरीहरूले कर्तव्यपूर्वक अर्को घर र अर्को नाम लिने अपेक्षा गरिन्छ। तर्क यस्तो छ कि छोराहरू र श्रीमती र सन्तानहरू तपाईंको हेरचाह गर्न त्यहाँ छन् जब तपाईं वृद्ध र अशक्त हुनुहुन्छ भने छोरीहरू मात्र टाढा जाने आशा गरिन्छ। यद्यपि वास्तविकतामा, यो तर्क मुश्किलले कहिल्यै धारण गर्दछ।